Mostrando entradas con la etiqueta soundgarden. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta soundgarden. Mostrar todas las entradas

miércoles, 21 de diciembre de 2011

¡Soundgarden anuncian su "comeback"!

Soundgarden están de vuelta con nuevo disco, en principio planeado para lanzarse este 2012. El LP todavía no tiene ningún título ni tracklist, según informan varias fuentes. Lo que sí se confirma es que el disco irá acompañado de una gira que pasará por Europa, y quiera Dios (me refiero a los difuntos Kurt y Layne), que pasen por España y podamos disfrutar de un grupo que fue un estandarte en rock de los años 90's.

Por otro lado, tampoco nos pongamos nostálgicos de más porque, según el propio Chris Cornell, se considera a él mismo y su grupo unos creadores de rock eclécticos (con todas las consecuencias de esta palabra). Esperemos que esto sea sinónimo de calidad y no esté orientado hacia algo como el álbum "Scream" que sacó Cornell en solitario y que provocó bastantes arcadas. Por suerte, éste se ha terminado redimiento con "Songbook". Al menos en parte.

Tendremos que esperar un poquito más y contar las horas para escuchar algo nuevo y conocer los detalles de esa supuesta gira. Se vislumbran fechas en Holanda y poco más por el momento. Seguiremos informando.

lunes, 14 de noviembre de 2011

Vivindo no templo do can


Corrían os primeiros meses do ano 1990 na efervescente escena da cidade de Seattle cando unha prometedora banda, destinada segundo moitos a converterse nunha das mellores dos anos 90, acabara de rematar a gravación do seu álbum de estrea. A publicación do mesmo, bautizado como Apple, estaba prevista para o mes de marzo, porén, o día 16, antes do lanzamento, o seu carismático líder Andrew Wood foi atopado pola súa moza en estado
comatoso cunha sobredose de heroína. A pesares de que o seu corpo respostou positivamente ao soporte vital ao que foi conectado, Wood sufrira un aneurisma que rematara con todas as súas funcións cerebrais, polo que tras tres días no hospital os médicos decidiron desentubalo. Asinábase así o fin desta frustrada banda, Mother Love Bone.


Pero a historia deste grupo non é o que nos vai a ocupar o día de hoxe. Dous dos membros de Mother Love Bone eran o guitarrista Stone Gossard e o baixista Jeff Ament, que anteriormente tocaran xuntos na influinte Green River. Despois da morte de Wood, Jeff e Stone distanciáronse; o primeiro barallou deixar o mundo da música trala perda do seu compañeiro, mentres que o segundo pasou un tempo compoñendo e comezou a quedar cun vello amigo e guitarrista chamado Mike McCready. Despois de varios meses de ensaios,
Gossard tivo o valor de volver a falar con Ament e o trío barallou a posibilidade de crear un novo grupo.

Por outra banda, nos meses que seguiron á morte de Wood, o seu compañeiro de piso e líder de Soundgarden, Chris Cornell, compuxo dous temas como homenaxe ao seu amigo "Reach Down" e "Say Hello 2 Heaven". Coa única intención de publicalos como sinxelos falou con Gossard e Ament e acabaron creando o supergrupo Temple of the Dog, facendo referencia co nome á letra do tema de Mother Love Bone "Man of Broken Words", para renderlle tributo ao seu camarada falecido. Para completar a formación uniríanse a eles Mike McCready, o baterista de Soundgarden Matt Cameron e un descoñecido Eddie Vedder, que acababa de chegar a Seattle para ser o posible novo vocalista do trío antes mencionado.

O grupo comezou a ensaiar as cancións compostas por Cornell xunto cun feixe de demos de Gossard, Ament e Cameron. A idea de facer versións de temas en solitario de Wood foi descartada ao pouco tempo, xa que non querían aproveitarse de material alleo e preferían centrarse en composicións propias. Tamén foi descartada a edición dos sinxelos, e comezouse a pensar na gravación dun EP ou mesmo dun álbum. Finalmente decantaríanse por esta última opción, e os temas serían gravados en 15 días baixo a produción dos propios integrantes da banda, sen presións de ningunha casa discográfica.

O traballo homónimo, formado por 10 temas, foi editado o 16 de abril de 1991, xusto un ano despois de que Andy Wood entrara no hospital. O selo A&M foi o encargado de publicalo, pero, a pesares das boas críiticas, o disco só vendería inicialmente 70.000 copias nos Estados Unidos e quedaría fóra das listas. Só despois de máis dun ano, no verán de 1992, a discográfica decatouse do potencial dun álbum onde se combinaban os esforzos de Soundgarden cun xa recoñecido Pearl Jam, relanzando Temple of the Dog e promocionando "Hunger Strike" como sinxelo cun videoclip de seu. Finalmente o disco acabaría por superar o millón de copias vendidas, e tanto o álbum como o sinxelo entrarían nas listas da Billboard.

Mentres tanto, a banda realizaría só un feixe de curtas actuacións ao vivo dende novembro de 1990 ata setembro de 1992. Nese tempo o trío que iniciaran Gossard, Ament, e McCready pasara a quinteto, coa inclusión de Eddie Vedder e do baterista Dave Krusen, conformando así Pearl Jam. Curiosamente, en outubro do ano 2003, nun concerto en Santa Barbara, California, Chris Cornell uniríase no escenario a Pearl Jam, facendo así que se reunise Temple of the Dog, xa que Matt Cameron viña sendo baterista da banda dende 1998; xuntos interpretarían "Hunger Strike" e "Reach Down". No ano 2011 Cornell volvería a xuntarse a eles en varias ocasións, tocando temas de Temple of the Dog e Mother Love Bone.

Para rematar deixovos co videoclip do tema "Hunger Strike", onde podemos escoitar o marabilloso dueto entre dúas das grandes voces da música grunge, Chris Cornell e Eddie Vedder; agardo que a gocedes.

sábado, 8 de octubre de 2011

Analizando..."Badmotorfinger" (Soundgarden)

Hoy vuelvo con otro álbum que cumple la veintena este año. "Badmotorfinger" es el tercer disco de Soundgarden, publicado bajo el sello A&M Records.

Para este trabajo se incorporaría a la banda el bajista Ben Shepherd, que ha continuado en la formación hasta su separación y actualmente. Con la entrada de éste se vio conformada la formación definitiva, y después de que el vocalista Chris Cornell y el batería Matt Cameron publicaran el álbum homónimo de "Temple of the Dog" con los miembros fundadores de Pearl Jam en abril del mismo año, el cuarteto volvió al estudio para trabajar en su próximo trabajo.

Dicho trabajo fue su billete a la fama, ya que la publicación de los álbumes "Ten" (Pearl Jam) y "Nevermind" (Nirvana) supuso el empujón que la música grunge necesitaba. Soundgarden aprovechó este momento para publicar el álbum que les catapultaría a un éxito masivo.

En comparación con sus dos discos anteriores, éste posee una producción más elaborada y un sonido mucho más claro. Musicalmente sigue la línea de sus predecesores: guitarras pesadas y graves, ritmos contundentes y por supuesto la aguda y rasgada voz de Cornell.

De esta publicación saldrían tres singles que se convirtieron en clásicos de la banda: "Jesus Christ Pose", una canción agresiva y oscura, cuya letra critica a todo aquel que se "refugia" en la religión haciéndose pasar por mártir. El videoclip de esta canción fue censurado debido al contenido violento de algunas escenas, por lo que éstas se eliminaron para evitar polémicas.

Los otros dos singles fueron "Outshined" y "Rusty Cage". Ambas definen la perfección el sonido de la banda en esta época, donde se aprecia la gran influencia de Black Sabbath por los potentes riffs de guitarra, así como los ritmos irregulares tan tan recurrentes en la música de Soundgarden.

Sin embargo también me gustaría mencionar dos temas en especial: "Slaves & Bulldozers", un tema lento y pesado que en sus presentaciones en directo suele alargarse hasta los diez minutos de duración; y "Searching with my Good Eye Colsed", posiblemente mi favorita de este álbum, donde Cornell explota su registro vocal hasta el límite, con gritos muy agresivo al final.

La publicación de "Badmotorfinger" sería sucedida por una larga gira teloneando a Guns N' Roses por Estados Unidos durante la gira de "Use Your Illusion" a finales de 1991 y durante el verano siguiente, tras haber teloneando también a Skid Row a principios de 1992, además de haber tocado en Europa. Como colofón final, en ese mismo año tuvo lugar su actuación en la segunda edición del festival Lollapalooza, donde compartirían cartel con Pearl Jam y Red Hot Chili Peppers, entre otros.

Podría decir a los que estéis leyendo esta entrada que os hablo del "mejor disco de Soundgarden", pero teniendo en cuenta la calidad de "Louder than Love" y el posterior "Superunknown", es difícil poner a uno sobre los demás. Digamos que Soundgarden no tiene discos malos, y sin duda éste junto a los dos que he mencionado ahora son los mejores de su discografía.

Desde luego es un álbum muy recomendable para todo aquel interesado en el movimiento grunge, o que simplemente busque un álbum potente.

Esto es todo, así que aquí os dejo con un vídeo en directo de "Slaves & Bulldozers" (que incluye una pequeña sorpresa...):

sábado, 4 de junio de 2011

Analizando..."Superunknown" (Soundgarden)

Hoy voy a hablaros de otro gran trabajo de esta banda de Seattle.

Publicado en 1994, tres años después del "Badmotorfinger", que les catapultó a un éxito masivo junto con otros grupos del momento, entre ellos Nirvana y Pearl Jam, que publicaban su álbum más exitoso ese mismo año.

Se trata sin duda del álbum más ambicioso que ha publicado la banda hasta la fecha, compuesto de 16 canciones y alcanzando una duración de 70 minutos.

En cuanto a la música, a partir de aquí la banda se desvincula del sonido tan pesado y contundente de sus trabajos anteriores y sus temas se cubren de un gran halo de psicodelia.
A pesar de todo siguen explotando los ritmos irregulares y las afinaciones raras (posiblemente más que antes) como es el caso de canciones como "My Wave", "Head Down" o "Half", éste último con una gran influencia oriental.

Entre esas 16 canciones podréis toparos con clásicos de la banda como "The Day I Tried To Live", "Spoonman" o "Black Hole Sun", su canción más conocida. También se puede apreciar el cambio radical en en la mayoría de sus videoclips, que pasan de mostrar a la banda tocando a alternar dichas imágenes con otras más surrealistas, como es el caso de "Black Hole Sun".
Este tono surrealista se refleja también en algunas letras.

Las melodías son muy pegadizas, más incluso que en discos anteriores. El estribillo de cada canción se te queda fácilmente al momento.

El guitarrista Kim Thayil, a pesar del cambio en el sonido del grupo, sigue añadiendo una gran fuerza con sus riffs y sus agresivos solos (cabe mencionar en especial el de la canción "Like Suicide").

La voz de Chris Cornell sigue moviéndose bien por tonos agudos, aunque a partir de este momento es cuando empezó a bajar su registro y cantar de forma más suave a causa del desgaste que ha sufrido su voz con el paso del tiempo.
A pesar de ello, este disco contiene una excelente interpretación vocal: con gritos desgarradores como los de "Spoonman" y al mismo tiempo una voz dulce en temas como la balada "Fell On Black Days".

No tiene discusión, a pesar de haber cambiado de estilo logran un trabajo impecable y mantienen su buen tipo dentro de la escena grunge. Un trabajo muy interesante, y desde luego recomendable, de principio a fin.

Sin más preámbulos aquí os dejo con "The Day I Tried To Live", un buen ejemplo del sonido del álbum, además de ser uno de los grandes éxitos de Soundgarden (y una de mis favoritas):

sábado, 25 de septiembre de 2010

Nuevos vídeos: Soundgarden y Alice In Chains

Imagen
Parece que la recta final de éste año viene cargadita de "sonido Seattle". Ya a comienzos de año nos enterábamos de que Soundgarden volvían a los escenarios con su formación original, de que Stone Temple Pilots estaban terminando su nuevo disco y muchas cosas más.

Las noticas más actuales respecto a éste género se muestran en formato clip. Os los enseñamos a continuación con una breve descripción y análisis de los mismos.

Por una parte tenemos el nuevo vídeo de Soundgarden, ya estrenado hace unos días, en el que se le ponen imágenes al tema "Black Rain", una canción inédita que vió la luz por primera vez este año. Lo que viene siendo la estructura del vídeo no me ha gustado nada, a mí por lo menos. Me parece un vídeo bastante cutre y falto de imaginación. Viene integrando básicamente elementos de la serie Metalocalypse (no puedo entender porqué) y escenas animadas con mezclas de detalles bélicos, futuristas y fantásticos. El vídeo termina mostrando con unos Soundgarden caricaturizados que se encuentran en una especie de trono controlando a un robot desde dentro de éste. Aparecen, por lo tanto, como unos "salvadores" (o salvados).

No comprendo mucho el mensaje que quieren dar con el vídeo y como dije antes, no me gusta mucho, aunque tampoco es un vídeo terrible. No quiero hablar de plagios, pero me tiene un "tufillo" al vídeo de "Do The Evolution" y me da la sensación de que lo de las caricaturas está demasiado cercano a las ilustraciones del álbum "Backspacer" de Pearl Jam, donde salen los integrantes del grupo retratados en formato de dibujo animado.

Os adelantamos también, como noticia fresca, que ya se habla de que Soundgarden están grabando o se encuentran en proceso de grabar. Algo que asusta a mucha gente debido a que los últimos discos en solitario de Chris Cornell fueron pésimos, recalcando el último ("Scream"). Aunque desde aquí por lo menos, dudamos que vayan a hacer algo similar.

Podéis ver el vídeo a continuación y sacar vuestras propias conclusiones:



El segundo y último vídeo que os vengo a enseñar hoy pertenece a Alice In Chains. La banda de Seattle nos presenta ésta vez el tema "Lesson Learned". Comentando lo que son las imágenes en líneas generales, podemos apreciar un tratamiento bastante bueno e interesante en los colores y todo eso que dan como resultado un vídeo "sucio" y a la vez oscuro. En él aparecen un hombre y una mujer, en una especie de ¿fábrica? abandonada en la que se encuentran enclaustrados y distanciados por decirlo de alguna manera. No os voy a mentir diciendo que es un tipo de vídeo que me gusta pero tiene cosas interesantes, incluso me llega a recordar a la película Saw por momentos como ya lo hacía el vídeo extraído de "Black Gives Way To Blue", "A Looking In View". Cómo bien sabéis los que me conocéis, casi siempre echo en falta la participación de los integrantes de una banda dentro de un clip. Me parece algo que le da bastante "chicha" a las imágenes, aunque tan sólo sea un pequeño cameo, siempre sienta bien.

Tenéis el vídeo debajo.

sábado, 14 de agosto de 2010

Analizando..."Louder than Love" (Soundgarden)

Recuerdo haber hablado hace unos meses del álbum "Temple of the Dog", en el que participaban conjuntamente miembros de Soundgarden con los músicos que después formarían Pearl Jam, como claramente lo expliqué entonces. El caso es que había pensado que podría hablar de "Badmotorfinger", álbum que Soundgarden publicó en 1991 (el mismo año que se publicó "Temple of the Dog"), pero definitivamente decidí escuchar su predecesor, puesto que me interesaba más escuchar los inicios del cuarteto de Seattle.

Aquí se encuentra la formación (digamos) clásica de Soundgarden, contando con Matt Cameron a la batería, antes de que pasara a tocar con Pearl Jam 9 años después, también es el último disco que grabarían con el bajista Hiro Yamamoto.

El de Cameron es un gran trabajo a la percusión, agregándole dureza y solidez a la estructura de las canciones, además de dominar de manera excelente los ritmos sincopados e incluso irregulares, cosa muy característica dentro del sonido de la banda que los diferencia quizá de otras bandas de grunge de su época.

Además de experimentar con compases irregulares y algo "raros" dentro del rock, también cabe destacar la tendencia de Kim Thayil de bajarle un tono a la sexta cuerda de la guitarra para darle un sonido más pesado, además de que esto da muchísimo juego para hacer riffs pegadizos como por ejemplo "Hands all over", o "Loud Love".

El uso de riffs muy pesados con ese toque oscuro en algunas canciones como es el caso de "Gun" o "Power Trip", da a entender una importante influencia para el grupo: Black Sabbath. De hecho, el riff inicial de "Gun" suena bastante similar a los que podías encontrar en los inicios de aquella banda que sentó las raíces del heavy metal.

Hablando de esta canción en particular; posiblemente el detalle más curiosos que tiene es que el ritmo se hace cada vez más rápido a medida que ésta transcurre, por lo que el comienzo no tiene nada que ver con la parte del solo de guitarra de Kim Thayil.

Aunque no esté muy seguro, creo que la letra de la canción habla del suicidio:

"I got an idea of something we can do with a gun"
(Tengo una idea de algo que podemos hacer con una pistola)

Dentro del disco también encontramos (como no) la gran presencia de la voz de Chris Cornell, con esa fuerza que la caracteriza, además de que luce su amplio registro vocal como en otros trabajos como serían los dos que cité al principio, que personalmente considero dos de sus mejores trabajos como vocalista.
También fue él quien compuso la gran mayoría de las canciones de este álbum.

A excepción de las dos primeras canciones, la mayoría tienen una duración normal entre tres y cuatro minutos, por lo que el disco se hace así más llevadero (claro que te tiene que gustar el estilo o por lo menos el grupo, porque Soundgarden tienen canciones bastante ocuras dentro de su discografía).

En resumen, este es un buen ejemplo de lo que es un disco de grunge, así que no digo nada más y os dejo con una actuación en directo de la canción "Loud Love", que es una de mis favoritas del disco por ese riff tan duro y constante:

miércoles, 11 de agosto de 2010

MP3 News: Soundgarden - Black Rain

Imagen
Soundgarden han calentado motores desde su vuelta, además de los pocos pero intensos conciertos que han dado desde su retorno, también se han ocupado de estrenar una nueva canción, un b-side que formará parte de su próximo disco recopilatorio, "Telephantasm".

El "nuevo" tema, titulado "Black Rain", ha sido estrenado el pasado domingo en la radio The End de Seattle, y aunque parezca relativamente nuevo ya cuenta con unos 18 años ya que fue grabado en las sesiones de su álbum "Badmotorfinger" de 1991.

Al escuchar esta canción podemos transportarnos de una forma inmediata a los años "mozos" de Chris Cornell, cuando sus gritos todavía tenían la suficiente fuerza como para encandilar a cualquier persona. Ahora mismo, como todos sabemos, Cornell no es el mismo, pero por lo que he escuchado, sus agudos siguen dando que hablar entre los fans del grupo. Resumiendo, que a pesar de ese decadente disco de pop electrónico llamado "Scream" y aquel "Carry On" ya con tintes de música mainstream, el líder del grupo ha vuelto a sus raíces -incluso se ha vuelto a dejar el pelo largo-, y eso no está del todo mal. Después de tantas rupturas a finales de los 90s y principios de los 00s parece que alguna que otra banda va resurgiendo de sus cenizas, bien sea por dinero, por complacer a sus fans (a estas alturas, lo dudo) o por simple compañerismo y diversión.

Abajo os dejo un reproductor con la canción de la que os he estado hablando. Si la queréis descargar tenéis muchos medios que no voy a nombrar (Dowint) no vaya a ser que me cierren (Dowint) el chiringuito por "pirata" (Dowint).

viernes, 25 de junio de 2010

Ektomorf sacarán un nuevo E.P. con dos "covers" y una canción nueva en húngaro


En un breve vídeo, el frontman de la banda húngara de groove metal, Zoltán Farkas nos anuncia la salida de un nuevo single con tres canciones en el cual se incluirán dos "cover": una de Alice In Chains ("We Die Young") y otra de Soundgarden ("Rusty Cage"). En el caso de esta última el grupo se centrará más en la versión de Johnny Cash que en la original, ya que es en formato acústico y se asemeja más en el ritmo a la de Cash.

Los tres temas saldrán en formato CD a partir de hoy día 25 de junio y según leemos en diversas webs, estará acompañado de una edición especial de sú último álbum: "What Doesn't Kill Me...", aunque también se podrá adquirir cualquiera de los dos trabajos por separado, claro.

Hago este post más que nada para que veáis el vídeo que os pondré debajo, para que escuchéis los fragmentos de canciones que hay en algunas partes y para la gente, que por curiosidad o aburrimiento, le apetezca saber porque se escogieron estas canciones. Al parecer a estos señores les gusta o gustaba el grunge.

Tracklist:

01. We Die Young (Alice In Chains Cover)
02. Rusty Cage (Johnny Cash Cover)
03. Ne Add Fel (Nueva canción con letra en húngaro)

lunes, 10 de mayo de 2010

Recomendación musical: Audioslave

Algo así como “El Esclavo del Audio (¿audio = música/sonido?)” fue el nombre de una superbanda de Rock Alternativo y Hard Rock que estuvo en activo desde el año 2001 hasta su disolución 6 años después, período en el que editaron 3 discos de estudio.

Lo de supergrupo viene de que su formación la componían el vocalista de Chris Cornell (también vocalista, guitarrista y líder de la banda de Grunge/Rock Alternativo Soundgarden) y los tres músicos de Rage Against The Machine (el guitarrista Tom Morello, el bajista Tim Commerford y el batería Brad Wilk).

Musicalmente hablando el grupo suena muy parecido a RATM (sobre todo en el primer disco), pero las letras (algunas irreverentes y otras de gran profundidad y belleza) reflejan, de mano de Chris Cornell (principal compositor) la esencia del Grunge que todavía conservaba y que ahora ya ha perdido completamente.

La canción con la que os voy a dejar hoy es “Be Yourself”, del disco "Out of Exile", del año 2005, el segundo de la banda.

Empecemos por la letra. Esta es una de las canciones que tenían un mensaje, una letra profunda y sugerente. Quedaros simplemente con lo que dice el estribillo: “To be yourself is all that you can do” (“Ser tu (mismo) es todo (lo único) que (tú) puedes hacer”).

El bajo tiene los matices típicos de de Tim Commerford: un sonido bastante grave y tapado y con un poco de distorsión. En la guitarra es donde encontraréis el parecido con R.A.T.M., pues obviamente no podía faltar Morello y sus efectos y en cuanto a Brad Wilk, poco que decir, es un batería bastante normalillo.

Y lo dicho, sed vosotros mismos!

sábado, 1 de mayo de 2010

¿Original o Cover?: "Come Together"

Como hoy es primero de mes, me toca retomar esta sección.

Después de dos largas semanas pensando que canción poner, se me ha ocurrido traeros una bien curiosa. La original corre a cargo del grupo que posiblemente se pueda considerar el más grande de la historia, The Beatles, uno de los grupos que más impacto causaron a nivel global con su música y la experimentación con la misma.

La canción es uno de sus grandes éxitos, se llama "Come Together", y abre uno de sus álbumes más míticos, y reconocido sobre todo por su portada, estoy hablando de "Abbey Road".

La versión de la canción que hace esta "curiosa" comparación corre a cargo de ni más ni menos que... Soundgarden.

Poco puedo decir de la canción, ya que la letra no tiene sentido, más que nada porque Lennon y McCartney escribieron la letra después de haber tomado "tripis" (más conocido como LSD).

La canción original empieza con ese reconocido riff de bajo y guitarra, mientras Lennon hace ese pegadizo "Sh". A pesar de que la letra no tenga sentido, la melodía es muy pegadiza, por lo que este es uno de esos casos en los que la música importa más que la letra, cosa que personalmente me reconforta como letrista (aficionado) que soy.

El estribillo posee una de esas melodías que en el momento en que la escuchas, ya sea la primera vez, o la cuadragésimo quinta, te hace sentir bien. Es difícil de describir, pero es una de esas canciones que con tal de escucharla, te emocionas y te dan ganas de cantarla.

La versión de Soundgarden es muy distinta, el riff es cargante, pesado, oscuro (es grunge, joder). La voz desgarrada de Chris Cornell recita esa letra incoherente, y hacia el final, éste se desfasa, soltando uno de sus famosos agudos. En el caso de esta versión, obviamente, no sientes lo mismo, está claro que, como tributo, no sé, pero como adaptación, el cuarteto de Seattle hizo un buen trabajo.

Aquí os dejo, entonces, con ambas versiones.

- Versión original de The Beatles:



- Versión de Soundgarden:



La anterior comparación: ("War Pigs"), quedó empate a unos. A los interesados, comentad cual de las dos versiones os gusta más y dentro de un mes, pondré los resultados en la siguiente comparación que haga. Gracias.

lunes, 19 de abril de 2010

La misteriosa vuelta de Soundgarden en directo bajo el nombre de Nudedragons

Imagen Un supuesto grupo llamado "Nudedragons" aterrizó en el Showbox de Seattle el pasado sábado 17 de abril. Aparentemente era una banda desconocida, pero sabiendo que se vendieron las entradas en menos de 15 minutos (o eso dicen algunas fuentes), claramente algo se escondía bajo ese nombre. Y efectivamente, tras el comienzo del concierto aparecieron las siluetas de Matt, Kim, Ben y Chris. Eran Soundgarden, habían (y han) vuelto, después de 13 años de separación. No sabemos todavía la causa de que se vendieran las entradas en tan sólo 15 minutos, si el concierto era una tapadera. Suponemos que la gente se tramaba algo bueno... los que así pensaban, debieron de gozar de la noche de su vida. Después de media hora de "juego", Chris Cornell (con una nueva y lujosa melena) les dijo al público asistente que estaban siendo testigos de "un ensayo", y que si "la cagaban, volverían a repetirlo". Según las fuentes en las que nos hemos basado para la noticia (PortAlternativo y Spin.com), el grupo, a pesar de su vuelta, se mostró bastante "soso", no hubo muchos gestos de complicidad ni de aparente alegría (en un principio, todavía no hay imágenes con buena calidad que lo demuestren). Eso sí, hubo presentación del grupo y todo eso, no sabemos más detalles hasta el momento. Parece que la banda de Seattle ha vuelto definitivamente a "patear culos", y esperemos que sea para largo. Sobre Chris Cornell... parece que ha perdido un poco la voz y ha retomado su "aspecto grunge". Esperemos que pierda más ese aspecto y retome más la voz en los próximos conciertos. Después de que nos tomara el pelo con sus dos últimos discos en solitario y su colaboración con Timbaland no sé muy bien que pensar de este hombre, pero sigo admirándolo y estoy muy contento de que una de las bandas más importantes de los años 90 haya vuelto a la música. Imagen Los estadounidenses estarán de gira este año al completo al parecer, y ya está confirmada su asistencia en el festival Lollapalooza y Coachella, por lo que tendremos imágenes en buena calidad después de estos conciertos y ojalá también un streaming en directo, que a los que no nos podemos permitir viajar para verlos nos haría ilusión ver en riguroso directo (aunque por ordenador) el concierto. Ya véis, la noticia que os di para abrir el año es cierta. Veamos como progresa el asunto, esperemos que no se separen de nuevo y intenten revivir un poco el movimiento grunge, que actualmente está bastante muerto. Yo me sigo preguntando como hará Pearl Jam para compaginar la gira de Soundgarden con la suya, porque coinciden en batería... El setlist del show que ofrecieron fue el siguiente: 01. Spoonman 02. Gun 03. Searching With My Good Eye Closed 04. Rusty Cage 05. Beyond The Wheel 06. Flower 07. Ugly Truth 08. Fell On Black Days 09. Hunted Down 10. Nothing To Say 11. Loud Love 12. Blow Up The Outside World 13. Pretty Noose 14. Outshined 15. Slaves And Bulldozers 16. Get On The Snake 17. Big Dumb Sex 18. Waiting For The Sun (versión de The Doors) Abajo os dejo un par de vídeos que he encontrado por YouTube. Por ahora son sólo audio, pero la calidad es excelente, se puede apreciar todo sin problema. Para verlos pinchar en "continuar leyendo."

jueves, 18 de febrero de 2010

Noticias breves de actualidad

El nuevo disco de Hole se titulará, en principio, "Nobody's Daughter" y se pondrá a la venta el 27 de abril de este año. Será el primer disco después de doce años.

Cavalera Conspiracy, el proyecto de Max e Igor Cavalera, ya están pensando en grabar un nuevo álbum que saldrá, si todo va bien, a finales de este año. Se meterán en el estudio en abril.

Corey Taylor (Slipknot, Stone Sour) colaborará en el primer disco como solista de Travis Barker (Blink-182) junto a otro artistas como Lil Wayne o The Game. Como podéis comprobar el estilo del álbum es indefinido y en él se muestra la variedad musical del batería.

El nuevo disco de Iron Maiden ya está acabado. La grabación fue realizada en Nassau (Bahamas) y la producción corrió a cargo de Kevin Shirley, su productor usual. Aún no hay fecha ni nombre.

Soundgarden SÍ que han vuelto y está confirmado. Como ya os conté a principios de enero hablaban de la posible vuelta del grupo y unas semanas más tarde decían que "no era del todo cierto", lo que era un claro rumor. Para confirmar que esto era una trola ya está asegurada la vuelta con un concierto en el festival Lollapalooza (entre el día 6 y 8 de agosto) y como cabezas de cartel.

Todavía no sabemos cómo, cuándo ni porqué, pero antes de fin de año habrá un nuevo "Rock Band", y esta vez le toca el turno al legendario Jimi Hendrix. La noticia fue confirmada por su hermanastra en una reciente entrevista.

Muse han grabado una nueva canción para el single de Resistance, se llama "Prague" y es una versión de la banda Mega City Four. Si queréis escucharla podéis hacer click AQUÍ.

Metallica, Rage Against The Machine y John Mayer son las últimas confirmaciones para el Rock In Rio de este año 2010 en Madrid (Pachanga In Arganda).