NOVA SECCIÓN: Hoxe escoito

Ola,

querido director do blog:

Moitas grazas por volcar o teu tempo en manternos informados musicalmente falando.

No pouco tempo que levo aqui metido, melloraron moitas cousas: afluencia de información, aumento das visitas, melloras gráficas...

Pero botaba en falta un pouco de Jazz. Dende hai dous meses, o problema está "solucionado" e os "5 minutos de Jazz" semanais son un éxito.

Quero subir outro chanzo máis neste proxecto e propuxen unha sección de rock, pop, indie, electro... xa é unha realidade.

Como sempre, convidareivos a seguirme neste proxecto e agardo unha boa acollida (todos os mércores)

Como xa é mítico: Non deixedes de escoitar!

Vémonos o mércores que ven, cun pouco de algo que nos faga vibrar.

(suxerencias, preguntas, intereses, recomendacións, insultos... nos comentarios, grazas)

09: The Girl In The Other Room, Diana Krall

(Diana Krall) Canadiense, nacida nunha familia de músicos, empezou a tocar o piano aos catro anos. Influenciada pola música de jazz que escoitaba o seu pai, e pola súa avoa que era cantante do xénero. Adquiriu destrezas rápidamente e axiña entrou na banda de jazz da Escola Superior de Vancouver. Con 15 anos tocaba xa regularmente nalgúns restaurantes da cidade.

Con 17 anos gañou unha beca para estudar na Berklee College of Music de Boston. Atraída pola voz de cantantes como Nina Simone, acabou por incorporar letras aos seus temas.

Ao longo da súa carreira traballou con moitos grandes do jazz e os seus discos acadaron un recoñecemento impresionante polo público e pola crítica en xeral.

Diana Krall fai unha música moi intimista e ao mesmo tempo moi dinámica. É dicir, composicións sentidas pero non aburridas. Ten temas lentos e temas rápidos. Composicións divertidas e outras máis reflexivas, un pouco de todo, quizáis podiamos chamar ao seu repertorio, música da vida. Ten cancións para todos os momentos.

Composicións complexas na harmonía e sinxelas na rítmica, dan sensación de lixereza e relaxación. Unha voz sensual e unhas letras intimistas que narran historias e critican o que non está ben.

Unha voz potente e firme, unha prodixiosa capacidade para interpretar e unhas composicións que deixan a boca aberta, son os segredos que fan da música de Diana Krall unha experiencia moi interesante para os nosos sentidos.

O disco que vos propoño hoxe, "The Girl In The Other Room", foi gravado no 2004, en honor da súa nai que morrera dous anos antes. Déixovolo aquí.

Vémonos a semana que ven, non deixedes de escoitar!

Escoita "Stop This World"

08: Jazz para atrevidos: Demian Cabaud

Demian Cabaud é sen dúbida un dos atrevidos da música. É un artista actual moi contemporáneo que seguindo os esquemas tradicionais do jazz, parte coa súa propia forma da ser.

Músico arxentino de pouca idade, vive e traballa en Lisboa. O seu primeiro traballo discográfico, "Naranja", contén 7 temas orixinais entre os que se atopa "Grounding", un dos meus favoritos. O nome deste tema ven dunha especie de xogo de palabras que Demian Cabaud explicou nun concerto ao que tiven a fortuna de asistir.

"Naranja", é un disco moi sinestésico. Os temas van acompañados de pinturas, e as pinturas, suxiren os temas. É unha música colorística, cun derroche sentimentalista moi estrano. Case sintético, hai que escoitalo.

Dicía que o noso artista de hoxe fai música para atrevidos. Son composicións moi complexas, nas que parece que os instrumentos se mesturan sen sentido algún. Ás veces semella que se seguen liñas rítmicas totalmente diferentes ou que varios instrumentos fan un solo ao mesmo tempo. Nada máis lonxe da realidade. Como toda linguaxe, a da música hai que entendela. Nun principio, os temas de Demian Cabaud poden non entenderse, como cando collemos un texto filosófico. Temos que lelo e relelo ate sintetizalo para poder desfrutar do que realemente transmite. Aquí pasa o mesmo, paga a pena facer un esforzo.

Un talento impresionante, unha actitude ante a vida e unha incríbel filosofía sobre a música, converten a Demian Cabaud nun dos grandes entre os grandes

Como experiencia persoal, tiven o privilexio de asistir a unha Master Class con el, a un concerto seu e de compartir conversa nunha Jam Session en Pontevedra.

Escoitade "Grounding", paga a pena.

Raúl Constela Lorenzo

raul@raulconstela.com

www.blogoteca.com/raulconstela

07: Ahmad Jamal: Jamalca

Ahmad Jamal (en Wikipedia), controvertido músico estadounidense con antepasados musulmáns. Son precisamente estas raíces árabes as que converten o Jazz de Ahmad Jamal nunha experiencia musical moi diferente.

O noso músico de hoxe, empezou a tocar o piano con apenas tres anos e foise de xira cunha banda aos 19. Ahmad Jamal non deixa de sorprendernos aínda. Con 70 anos gravou o seu derradeiro disco. Seguirá compoñendo?, aínda segue a dar concertos. Estaremos á espera.

Falaba antes de raíces. Si, o segredo de Ahmad Jamal está na mesma fórmula que usou Michel Camilo (entrada número 2) para triunfar: adaptar a música á vida. Hai un proverbio chino que di que é mellor pensar en poñernos zapatillas antes de enmoquetar o mundo. Isto non quere dicir outra cousa que saber adaptármonos ás circunstancias en lugar de pretender cambiar aos demáis porque cada un é como é, unha actitude moi intelixente ante a vida. Pois ben, Ahmad Jamal colleu a música árabe, chea de cromatismos e enrebesadas escalas modais, e adaptouna aos esquemas do jazz. O resultado é o que podedes escoitar na súa canción "Misdemeanor".

Cabe destacar por suposto a súa capacidade para improvisar solos nas escalas árabes das que falabamos antes. É interesante fixarse na batería, cuns ritmos moi mesurados, cada un no seu lugar, sen exceso de hornamentación rítmica.

Como proba da pegada que deixou na historia do Jazz este músico, podemos citar que Miles Davis deixou recollida na súa "Biography" a seguinte frase: "When people say Jamal influenced me a lot, they're right..." .Podemos atopar influencias de Ahmad Jamal no Kind of Blue de Miles Davis, ou en nas escalas empregadas nos solos por John Coltrane.

Jamalca foi o primeiro vinilo de Ahmad Jamal (1974). Teño o privilexio de contar con el na miña colección entre outros grandes.

Escoita "Misdemeanor"

Raúl Constela Lorenzo

raul@raulconstela.com

www.blogoteca.com/raulconstela

06: Algo forte: Paolo Conte

Logo destas semanas de descanso e reflexión, volto coa miña sección de jazz. Non máis de 5 minutos por semana, ese é o meu compromiso.

Volto, e vexo cambios, o marrón, vermello e negro xa non son as nosas cores no Music in the Memory. Todo un acerto para o noso administrador. Un look máis sinxelo, lexíbel e atractivo.
Para non ficar demodé, modifiquei un pouco a miña identidade gráfica, gústame estar á última.

Pero ben, imos ao que nos toca, Jazz. Concretamente, Paolo Conte. Pianista italiano, que chegou ao mundiño da música tocando o vibráfono como aficcionado. Cando deixou as mazas e pasou ao teclado, incorporou á súa impresionante voz nos seus temas.

Nalgún post anterior, falabamos da voz suave e melosa de Chet Baker. Paolo Conte é todo o contrario, unha voz forte, rasgada, con potencia e firmeza. Pero sobre todo presenza. Unha voz tan característica otorga a Paolo Conte unha presenza no escenario que poucos artistas conseguen.

Seguido as pautas tradicionais do Jazz, poñendo voz en Italiano, e refinando a técnica en cada disco, Paolo Conte converteuse nun dos grandes entre os grandes, e segue vivo, e segue cantando e tocando.

Composicións complexas na técnica e sinxelas de escoitar, combinadas coa maxia do directo, converten o álbum "Live in Arena di Verona" nun traballo que non pode faltar nas nosas bibliotecas de Jazz.

Vémonos a semana que ven cun novo disco de Jazz que faga un pouquiño mellores e máis felices as nosas vidas. Non deixes de escoitar!

Escoita "Sparring Partner"

Raúl Constela Lorenzo

raul@raulconstela.com

www.blogoteca.com/raulconstela

Tempo de reflexión

Onte tocábame falar de Jazz pero non fun quen de atopar a chispa no meu interior para poder compartir convosco a música como levamos facendo xa 5 semanas.

Tras reflexionar un pouco, lembrei aquilo de que a música so é música porque se contrapón ao silencio. De feito os silencios son moi apreciados por aqueles que fan jazz e moi agradecidos polos que os escoitamos. Hai silencios antes dun solo, ao final dunha canción (fade out), hai silencios entre compases que crean tensión no oínte, hai silencios na voz, os silencios dan vida e sonoridade...

E por esta semana eu vou facer tamén un silencio logo do quinto compás anterior (John Coltrane) e antes do sexto (o meu seguinte post).

Moitas grazas por acompañarme nestas 5 semanas e recoméndovos que relaxedes as vosas mentes con algún dos meus post anteriores (agrupados na etiqueta "5 Minutos de Jazz") e que logo fagades un silencio de reflexión até a semana que vén.

Para calquera cousa,

Raúl Constela Lorenzo

raul@raulconstela.com

www.blogoteca.com/raulconstela

05: Segundo tópico: "A love supreme" de John Coltrane

Sendo un tópico John Coltrane (Wikipedia), permaneceu baixo a sombra doutros grandes do Jazz até que Dizzy Gillespie (un grande) o incluíu como saxo tenor na súa banda. A partir dese momento Coltrane foi subindo modestamente os chanzos do xénero até chegar á categoría de referente. Referente para grupos tan coñecidos como The Doors, que adoptaron as súas escalas para multitude de cancións, ou R.E.M. cuxos acordes e harmonías máis compñexos son calcos do noso saxofonista do día.

A carreira musical de John Coltrane vai vinculada á súa carreira vital, en tanto que cada disco, cada tema etc representa unha viaxe introspectiva que culmina, segundo as súas palabras, cun encontro espiritual. É certo que a súa música é moi experimental e case pode ser relacionada con algún tipo de música ancestral, case ritual dalgunha sociedade primitiva. Discretamente os seus temas están cheos de ritmos africanos e de escalas moi semellantes ás empregadas polas tribos do continente nas súas festas espirituais. Isto non é palabrería xa que o mesmo Coltrane afirmaba que a súa música era un percorrido espiritual.

"A love supreme" é un dos grandes discos que este artista deixounos da súa corta (por desgraza) pero fructífera vida. Si ben eu non creo no sobrenatural, nin nos deuses, teño que admitir que escoitar como John Coltrane arrinca do saxo con esa elegancia, con esa forza, con esa expresión, cada unha das notas dos seus solos, mentres os demáis instrumentos da súa banda baixan o volume para deixar presenza ao gran mestre, deixa a un sobrecollido e coa boca pechada de admiración.

É posible que algo da espiritualidade que atopou Coltrane e que deixou nos seus discos, poida transmitirse coa súa música, pois pode chegar a ser hipnotizante. A modo de anécdota, podo contar que estou escoitándoo e cando o puxen, a miña irmá de 13 anos dixo que non quería escoitar jazz. Leva xa unha hora e media de disco e está calada, disfrutando (sen confesalo) da música de Coltrane.

"A love supreme" foi gravado dunha soa vez, e dicir, sen repeticións nin axustes. Dunha soa vez. E como proba do gran Coltrane, a súa gravación, chegou aos nosos días sen ningún cambio, tal e como dunha soa pasada, John Coltrane, McCoy Tyner, Jimmy Garrison e Elvin Jones o tocaron unha soa vez nun estudo de Nova Jersey.

Escoita "A love Supreme".

04: Algo suave: "Round' midnight" de Chet Baker

Chet Baker é un dos grandes vocalistas de Jazz da historia. Curiosamente tamén é un dos máis grandes trompetistas do xénero. A mágoa é que cando cantaba os seus acompañantes se ecargaban da trompeta e o seu instrumento ficaba un pouco relegado.

A música de Chet Baker é como un camiño, como unha senda que invita a pasear por ela. É unha música moi suave, tanto pola súa forma de tocar a trompeta como pola súa voz delicada.

Toques de piano, arpexios maxistrais de voz e trompeta, un contrabaixo fino pero con forza, melodías que trazan unha liña cara o infinito, enganchan a Chet Baker coas nosas mentes.

É realmente unha música profunda e sentida. Chet Baker non era dramático como Billie Holiday nos seus shows pero si mostraba un grande intimismo, fonte das súas composicións.

"Round' midnight" foi publicado no 1981, sete anos antes da súa morte, no contexto dunha sociedade industrial en recuperación ideolóxica e sentimental logo dos grandes desastres da humanidade, que vertía as súas mágoas en clubes e cabarets.

Nin o exército, nin a violencia, nin as drogas, nin o cárcere quitaron a Chet Baker da lista dos grandes, na que ficará por sempre coa súa música. Cun café na man e escoitando "Everything happens to me" do álbum protagonista de hoxe, podo dicir que é un dos máis grandes praceres para 5 minutos de descanso.

Vémonos a semana que ven cun novo disco de Jazz que faga un pouquiño mellores e máis felices as nosas vidas. Non deixes de escoitar!

Escoita "Everything happens to me"

Merca "Suntan" en iNovam, tenda eBay (deixa un comentario co teu email, envíanos o teu email a inovamusica@gmail.com, chama ao 665 153 884 e recibirás información). Pide o disco que queiras por menos de 10€.

03: Unha viaxe no tempo. "Lady Day & Prez" de Billie Holiday

Eleanora Fagan Gough coñecida como Billie Holiday e alcumada Lady Day, será a protagonista do noso terceiro capítulo. Desafortunadamente na historia universal, poucas ou case ningunha muller foron quen de marcala, ou mellor dito, ningunha muller figurou na historia senón co nome do seu home como "protagonista meritorio". Non banalmente existe a terríble frase "detrás dun gran home, hai unha gran muller". Coma sempre, o mundo das artes, ademáis de ser reflexo dunha sociedade, evasión dun artista ou simplemente un xogo de estímulos visuais, auditivos, ou de calquera tipo, conforma un universo aparte, quizáis paralelo. A música permitiu que moitas mulleres pisaran a historia co seu nome, criticando o mundo a través da súa música, vivindo dun xeito diferente ao que propugnaban as sociedades, ou simplemente sendo elas mesmas as protagonistas. Como tócame falar de Jazz, a nosa muller é Billie Holiday.

Hoxe en vez de pedirvos 5 minutos, cambiareivos 5 minutos por 50 anos.

Escoita "The man I love" de Billie Holiday. En canto premas o enlace, o cuarto onde te atopes voltarase branco e negro, turbio, os mobles vellos. Un escenario, mesas, fume, luz, aplausos. Escoitar a Billy Holiday é unha experiencia de introspección, de sensitividade. Unha experiencia musical que te fai reflexionar, sentir, cada palabra chega e fai rir, fai chorar, fai aplaudir, non sei.

A música de Billie Holiday é unha das máis sentidas da historia. Unha música inspirada pola súa truculenta vida en ambientes escuros, con compañías non recomendábeis, drogas, sexo, violencia... Cando naceu, a súa nai tiña 13 anos e o seu pai as abandonou. Con 13 anos Billie Holiday cantaba en clubes neoiorquinos e pouco despois gravou o seu primeiro disco, o trampolín ao éxito. Desafortunadamente, isto non mellorou a súa vida e as drogas e unha estafa millonaria acabaron con ela aos 44 anos de vida, con menos dun dólar na súa conta corrente. Billie Holiday está enterrada no cemiterio do Bronx en Nova Iork, pero a súa música permanece na historia, nos discos, nos mp3, en youtube, nos andeis das nosas coleccións de música, e o que é máis importante: nas nosas mentes. Eleanora, Billie, Laidy day... cantou ao mundo sobre a súa vida, sobre a sociedade, sobre as inxustizas, sobre a discriminación racial en Estados Unidos... Billie Holiday.

Vémonos a semana que ven cun novo disco de Jazz que faga un pouquiño mellores e máis felices as nosas vidas. Non deixes de escoitar!

02: Tes 5 minutos para "Suntan" de Michel Camilo?

Aparta 5 minutos os apuntes da mesa, pon en silencio a tele 5 minutos, dálle á pausa no iTunes ou dille á tua nai que falades logo. En 5 minutos un tema de Jazz. Esta semana Michel Camilo.

Este mago* do teclado do piano, compuxo a súa primeira obra con 5 anos, a idade na que un rapaz comeza a ter conciencia na memoria, dos espazos físicos nos que se move. É dicir, cando vai sabendo como se chega ao colexio etc. Once anos despois (con 16) tiña xa a cátedra de música do Conservatorio da República Dominicana.

"Suntan" foi o seu segundo álbum (logo de "Why Not!") co seu trio.

Se Michel Camilo converteuse nun emblema da música non é so polo seu virtuosismo ante o piano, nin polo seu amplo coñecemento musical de harmonías, escalas etc, senón por saber combinar todas estas armas e aínda máis por saber empregar o seu bagaxe cultural e as súas raíces para crear un novo xénero ao que eu lle daría o seu nome, pero que é coñecido como "Caribean Jazz".

Coller as harmonías empregadas por Miles Davis, as escalas dóricas, xónicas ect combinadas por John Coltrane e mesturalas coa colorística e inconfundíbel música caribeña, converte a Michel Camilo no xenio da música instrumental lationamericana e nun dos mellores pianistas do panorama musical internacional. Convídovos a deixarvos perder 5 minutiños polo seu tema "We Three", paga a pena.

Vémonos a semana que ven cun novo disco de Jazz que faga un pouquiño mellores e máis felices as nosas vidas. Non deixes de escoitar!

Escoita "Suntan"

Merca "Suntan" en iNovam, tenda eBay (deixa un comentario co teu email, envíanos o teu email a inovamusica@gmail.com, chama ao 665 153 884 e recibirás información). Pide o disco que queiras por menos de 10€.

*Facer Jazz coa música caribeña non é fácil.

01: Un tópico: "Kind of Blue" de Miles Davis

Miles Davis naceu, compuxo, e a súa música fixo o resto.

1959, nace "Kind of Blue" quizáis o precursor de toda a música Jazz actual, quizáis o pai do Jazz que hoxe coñecemos, "quizáis" o mellor disco de Jazz da historia da música.

"Kind of Blue" foi gravado no estudo de Columbia Records en Nova Iork con tan grandes colaboracións como o saxo de John Coltrane ou o piano de Bill Evans.

Miles Davis tiña a maxia da música nos seus dedos e con so 20 segundos de concerto pode hipnotizarte. Kind of Blue é un disco con harmonías moi traballadas, medidas e pragmáticas ao mesmo tempo que vivas, colorísticas e improvisatorias. É un disco sinxelo de escoitar no que a batería e o baixo trazan un camiño moi fácil de seguir polo que discorren todos os instrumentos dos temas. Repito que é un disco sinxelo de escoitar e de verdade vos convido a escoitalo e a compartir conmigo e con todos as vosas opinións sobre este grande dos grandes. Probádelo 5 minutos, que é o que se tarda en preparar a roupa para o día seguinte, ou o que tardas en afeitarte, podes facelo escoitando "Kind of Blue" de Miles Davis.

Vémonos a semana que ven cun novo disco de Jazz que faga un pouquiño mellores e máis felices as nosas vidas. Non deixes de escoitar!

Escoita "Kind of Blue"

Merca "Kind of Blue" en iNovam, tenda eBay (deixa un comentario co teu email, envíanos o teu email a inovamusica@gmail.com, chama ao 665 153 884 e recibirás información). O disco que queiras por menos de dez euros.