O derradeiro vivo de Sonic Youth?

Como supoño ben sabedes a meirande parte de vós, dende hai unhas semanas o estado da banda neoiorquina Sonic Youth é como a do gato de Schrödinger, non se sabe se está viva ou está morta. Toda esta incertidume presentouse a raíz da noticia anunciada a través do seu actual selo, Matador Records, o pasado 14 de outubro; despois de 27 anos de matrimonio, Kim Gordon e Thurston Moore divorciábanse.

Despois do bombazo á banda aínda lle quedaban cinco concertos en Sudamérica a principios do mes de novembro. Dende Matador confirmouse que Sonic Youth tocaría nas datas previstas, pero que non se sabería que pasaría despois, aínda que anteriormente o grupo insinuara que podería gravar material para un novo traballo a finais de ano. O grupo cumpliu os seus compromisos e realizaría os seus concertos en Buenos Aires, Montevideo, Lima, Santiago de Chile e São Paulo.

O 28 de novembro, Lee Ranaldo declarou nunha entrevista que a banda “rematara por un tempo”, pero que se sentía optimista sobre o futuro. Falando sobre a xira sudamericana dixo que fora unha boa viaxe en xeral, con algunhas situacións distintas (referíndose á relación entre Kim e Thurston), e que polo de agora serían os últimos concertos de Sonic Youth. Descartou tamén a posible gravación dun novo traballo, aínda que comentou que tiñan toneladas de material que “seguirán o seu curso”.

Así que, agardando novidades sobre o desenlace final da historia, talvez ese concerto en São Paulo, enmarcado no SWU Music & Arts Festival, sexa o derradeiro desta pioneira e influínte dentro do rock alternativo. O recital foi enteiramente filmado pola organización do evento, e pode que se convirta nun importante documento audiovisual nun futuro, así que vos deixo con el para que o gocedes.

O ano no que o punk rebentou

Hai pouco máis de 20 anos, no mes de agosto de 1991, a banda neoiorquina Sonic Youth iniciaba unha xira europea de dez datas, acompañada duns aínda pouco coñecidos Nirvana como teloneiros. Os membros do grupo preguntáronlle ao seu amigo e realizador Dave Markey se podía acompañalos coa súa Super 8, inicialmente coa única intención de documentar o seu paso por Europa e talvez realizar unha edición caseira co material filmado. Markey aceptou o convite e viaxou con eles durante os 14 días que durou a xira.

O material sería editado e publicado no ano seguinte, pero desafortunadamente a publicación en VHS foi realizada pola pequena distribuidora Tara Films, e tivo escasa repercusión por estos lares. Incluso na internet, a única forma de velo dun xeito medianamente entendible para persoas coma min, con dificultades para entender o inglés falado, era na súa versión orixinal con subtítulos en francés. Así que para poder gozar completamente de 1991: The Year Punk Broke moitos tivemos que agardar a setembro deste ano, cando, grazas ao persoal de Sonic Youth que se encargou de impulsar e supervisar a nova edición, este foi publicado por vez primeira en DVD, cos seus correspondente subtítulos e 60 minutos de extras ademais do material orixinal.

O video, onde un Thurston Moore amosando a súa cara máis aloucada actúa como conductor da cinta, amósanos a viaxe das dúas bandas polo vello continente, pero non se trata dun documental ao uso; nel mestúranse distintas actuacións de Sonic Youth e de Nirvana polo seu periplo europeo con imaxes filmadas entre os concertos, coas peripecias dos seus membros en hoteis, camerinos e paseos polas distintas cidades que visitan. Markey, cunha única cámara e sendo o único responsable da rodaxe, sinxelamente se dedica a seguir a ambolosdous grupos e a gravar as súas trasnadas e ocorrencias, sen ningún tipo de guión establecido. Así podemos ver moitos divertidos momentos, nos que se mesturan as peculiares personalidades dos protagonistas cun certo abuso de determinadas substancias ilegais, como o duns Dave Grohl e Krist Novoselic xogando coa comida do seu camerino, unha Kim Gordon maquillando aos rapaces de Nirvana antes de sair a tocar, un Kurt Cobain facendo unha imitacion de Kevin Costner, ou un Thurston Moore, protagonista en case toda a cinta, facendo un repaso dos distintos tipos de salchichas alemás.


Ademais, a cinta ten o interese de que, aparte dos dous grupos protagonistas, se intercalan actuacións e aparicións doutros artistas que van coincidindo con eles a medida que a viaxe avanza. Así podemos atoparnos tamén temas ao vivo de Dinosaur Jr., Babes in Toyland, Gumball e incluso os Ramones; e a aparición de, ademais dalgúns dos membros das citadas bandas, Mark Arm, Dan Peters e Matt Lukin de Mudhoney, e a señorita Courtney Love, que naqueles tempos andaba nunha relación con Billy Corgan, líder dos Smashing Pumpkins.
Musicalmente atopámonos magníficas interpretacións a vivo de temas xa clásicos de ambalasdúas bandas, como poden ser unhas enérxicas “Teenage Riot”, “Dirty Boots” ou “Kool Thing” duns Sonic Youth en plena forma; unhas agresivas “School” e “Smells Like Teen Spirit” por parte de Nirvana; ademais dunha deliciosa “Freak Scene” de Dinosaur Jr. ou unha ruidosa “Dustcake Boy” de Babes in Toyland.

Nos seus extras por unha banda atopámonos, co título (This Is Know As) The Blue Scale, 40 minutos máis de trasnadas e directos, estos últimos principalmente de Sonic Youth, destacando os problemas que chegou a ter Nirvana con MCA, que distribuía os traballos de Geffen en Alemaña, por unha broma de Kim Gordon; todo isto poucas semanas antes do lanzamento do Nevermind. Por outra banda temos unha rolda de prensa chamada Broken Punk - 12 Years After, e como ben di o título celebrada 12 anos despois, onde algúns dos protagonistas da cinta falan do proceso de creación de 1991: The Year Punk Broke. Ademais disto o DVD ten incluidos 6 minutos máis de imaxes acompañadas dos temas “Mote” e “Flower”, unha edición alternativa de “Teenage Riot” e o trailer do documental.

En definitiva, un magnifico documento sobre o ano no que o mundo do rock comezou a cambiar, de obrigada visualización para todos os amantes do rock alternativo en xeral e do grunge en particular.

Sonic Youth podrían visitar A Coruña

El tema es casi un rumor, ya que las posibilidades son de un 97%, por lo que está ese 3% acechando, que se suma a que vivimos en Galicia y nunca traen nada que se pueda decir que es "genial" en concierto, todo a Madrid y Barcelona, como si fueran los lugares más importantes.

Bueno, el caso es que se publicó en "La Voz de Galicia" un pequeño artículo en el que se habla sobre "la negociación de la segunda visita de Sonic Youth a Galicia para el mes de abril" (la primera vez fue en el año 2000 dentro del festival Santirock). El posible concierto se celebraría en un principio en el Coliseum el día 23 de abril.

Las causas de que haya por ahora sólo un 97 por ciento y no un 100 residen en un compromiso que Mark Ibol (actual bajista) tiene con el Festival de Coachella, que también se celebra en el mes de abril en California.

Las otras fechas que han confirmado ya al 100% son en Madrid y Barcelona (¡¡CÓMO NO!!), también en el mes de abril.

¿Tendremos oportunidad los gallegos y gallegas de ver a una de las bandas más importantes e innovadoras del rock alternativo desde los ochenta? Pues todavía falta la confirmación chic@s, asique es mejor no tirar cohetes, porque puede pasar de todo.

Sería un gran logro poder ver a esta banda, la cual estará promocionando su último disco, "The Eternal". La gente joven como yo, que los conoce hace relativamente poco y no eran todavía cultivados musicales cuando se celebró el Santirock, vemos la noticia como algo casi imposible, pero ojalá sea sólo cosa de nuestro pensamiento negativo.

Veremos en breves cual es el criterio de decisión, recemos al Dios del noise para que nos traigan a estos maestros a Galicia y podamos recibir una sobredosis de ruido, "psicodelia" (no), rock y destrucción.

Esto es un ejemplo de los que nos podría caer encima...:


Me gustaría saber como hace Thurston Moore para tener ese "tipazo", porque lleva desde finales de los '80 pareciendo que tiene veintipocos-treinta años, será porque ese pelo (sin ninguna cana) le tapa las arrugas... El tema es que tiene ya cincuenta y un años y va para cincuenta y dos este año... La voz también sigue siendo la misma, y el grupo en general aún tiene un espíritu eternamente "joven".